เป็นคอลัมน์ใน นิตยสารสารคดีที่ "ปราบดา หยุ่น" ตั้งใจเขียนถึง "เสียงร้อง" ของนักร้องนักดนตรีผู้มีเอกลักษณ์พิเศษค่อนไปในทางเศร้าหม่น ซึ่งเป็นหนึ่งในหลายเสน่ห์ทางดนตรีที่เขาชื่นชอบมานาน ในบรรดานักร้องเหล่านี้ บางคนมีชื่อเสียงโด่งดังระดับโลก บางคนจัดเป็นนักร้องประเภท "โลกเมิน" หรือ "โลกลืม" แต่ก็ยังมีกลุ่มคนติดตามฟังมากพอจนกลายเป็นตำนาน...

สารบัญ

- บิลลี ฮอลิเดย์ : การมอดไหม้ที่ไพเราะของผลไม้ประหลาด
- แฟรงก์ ซินาตรา : บนเส้นเสียงระหว่างความโดดเดี่ยวกับความเดียวดาย
- แมรีแอน เฟธฟูลล์ : เสียงจากหลุมดำของความอ่อนเยาว์
- นิก เดรก : คนที่ไม่เคยอยู่ที่นี่
- โจนี มิตเชลล์ : ความรู้ทำให้อ่อนไหว ความเข้าใจทำให้เศร้า
- เซ็ต เบเกอร์ : ขาว ขุ่น และขม (ส่วนผสมของความ "คูล")
- นีน่า ซิโมน : นางพญาแห่งเสียงเสรี (สีดำ)
- ทิม บั๊กเลย์ : เศร้าทันทีที่มีความสุข
- เลโอนาร์ด โคเฮน : นักร้องรอยร้าว
- มาร์วิร เก : เซ็กซ์สลด
- จอห์น เลนนอน : เด็กผู้ชายที่ร้องไห้ดังที่สุดในโลก

สภาพ 90% ครับ